Tags: project2014

Maar het mooist is eigenlijk…

Afgelopen weekend ben ik op bezoek gegaan bij enkele gevangenen. Omdat ik denk dat mensen in de gevangenis geen behoefte hebben aan nieuwsgierige meisjes die goede daden willen doen, bracht ik een bezoek aan Diergaarde Blijdorp in Rotterdam.

Deze dierentuin geeft onderdak aan één van de beroemdste gevangenen van de lage landen: Bokito. Bokito is een grote, sterke gorilla, die in het verleden wel eens pleegde te ontsnappen uit zijn kooi. Maar nu is zijn kooi volledig Bokitoproof. Hij was totaal niet onder de indruk van mijn bezoek. En gelukkig maar, want de laatste vrouw die indruk op hem maakte heeft er van geweten!

How far that little candle throws its beams

Eerste werk: de zieken verzorgen. Omdat het naar het schijnt illegaal is om zieken te verzorgen zonder medisch diploma, heb ik even de vrijheid genomen om mij aan de kant van de Bijbel te scharen. In Matheüs, hoofdstuk 25, dé referentie als het gaat om werken van barmhartigheid, staat er “Ik was ziek, en gij hebt mij bezocht.” En als het goed is voor Matheüs, is het goed genoeg voor mij, zeg ik altijd.

Ik ben twee schatten van meisjes gaan bezoeken in twee ziekenhuizen.

Afgelopen maand bezocht ik mijn liefste Circus Isabel in Gasthuisberg. Circus Isabel is de vrolijke noot op mijn levensorgeltje, een zilversprotje in een vijver vol rotte vissen, het laagje choco op een droge boterham.

Als ik aan Isabel denk, en haar stem in mijn hoofd hoor zeggen “Ik zal eens iets vertellen he!”, kan ik niet anders dan glimlachen. En niet alleen op mij heeft ze dat effect. Omdat Isabel me wel het nummer van haar afdeling, maar niet dat van haar kamer had meegedeeld, ging ik het in de verpleegstersruimte even vragen. “Isabel? Nee, zegt me niks” “Een kleintje met veel zwarte krullen.” Luid gelach “Aaaah, die! Jaja, diè kennen we!”. 

Isabel kreeg van mij een zak snoep en een doos kinderchocolade, want iedereen weet dat Kinderchocolade alles kan genezen.

Hier zie je een foto van Isabel met een hoofd vol draadjes en een doos met chocolaatjes.

image

Omdat ik dan toch goed op dreef was, bracht ik ook nog een bezoekje aan Evelien. Evelien is een twittervriendinnetje. Ook zij heeft meestal een erg goede invloed op mijn humeur, gewoon vanwege die gigantische dosis spontaneïteit die ze altijd en overal met zich meebrengt. Ik wens haar het allerbeste toe en ik hoop dat ze dit leest, want ze is tijdelijk van het internet verdwenen.

adslibitum:

"Try a little tenderness" / Otis Redding
© David Redon

adslibitum:

"Try a little tenderness" / Otis Redding

© David Redon

2013yearoflettering:

Day 105: So shines a good deed in a weary world. Shakespeare/Willy WonkaWe all have the power to do good and no excuse not to.

2013yearoflettering:

Day 105: So shines a good deed in a weary world. Shakespeare/Willy Wonka

We all have the power to do good and no excuse not to.

tra-nsparent:

not my image, just my edit

tra-nsparent:

not my image, just my edit

100 berichten! en daarmee is #project2013 helemaal afgerond!

100 berichten! en daarmee is #project2013 helemaal afgerond!

(Source: assets)

“Een oefening in dingen achterlaten”

image

Hoi,

Ik ben Geert Simonis maar gij moogt Geert zeggen.

Het verhaal gaat als volgt: toen ik nog jong was en op kot zat in Leuven werkte ik wel eens mee aan het studentenblad Veto. Op die manier heb ik in alle bescheidenheid een handzaam arsenaal aan interviewskills aangelegd.

Nu ik oud ben en in Kessel-Lo op een appartement woon is mijn buurvrouw Ine Benzine. Niet letterlijk mijn buurvrouw, een slordige driehonderd meter asfalt scheiden onze woningen. Op jacht naar zingeving en levensbeschouwing legde zij zichzelf voor het jaar des Heeren 2013 een project op: Unexpected Journeys: “Elke maand zal ik een stad bezoeken waar ik nog niet (of nog niet in deze eeuw) geweest ben.”

In december 2013 vroeg ze mij om haar bij wijze van jaaroverzicht te interviewen over haar toeristische avonturen. Zaterdag vier januari jongstleden belde ik aan ten huize Ine Benzine met mijn digitale geluidsopnemer. Sarah, mijn wederhelft en één van Ines reispartners, was ook aanwezig en sprak een aardig mondje mee. Probeer haar maar eens te laten zwijgen. Nee, serieus: ik daag u uit.

Geert: Dus, vertel het eens: Unexpected Journeys?

Ine: Ik heb die titel eigenlijk gestolen van The Hobbit.

Geert: Dit interview is gedaan. Kom Sarah, we gaan naar huis.

Ine: Eind vorig jaar was ik een titel aan het zoeken voor mijn reisblog en toen ben ik naar het eerste deel van The Hobbit gaan kijken. Leek me een toepasselijke titel: ik ging plaatsen bezoeken waar ik nog niet was geweest of waar ik geen herinneringen meer aan had dus alles zou onverwacht zijn.

Geert: Waarom vond je dat je een jaarproject nodig had?

Ine: Mensen waren op Twitter op zoek naar goede voornemens. Ik heb iemand gesuggereerd te reizen en steden te bezoeken. Toen wilde ik het zelf ook doen.

Geert: Maar waarom had je net zo’n plan nodig?

Ine: Ik had geen plan nodig. Ik vond het gewoon leuk om eens een plan te hebben. Meestal heb ik geen plan.

Geert: En waarom net de reisinvulling? Je bent toch sowieso iemand die veel reist en citytript, nee?

Ine: Ja maar zonder het project had ik nooit zo veel gereisd, dan was ik nooit naar Rome geweest. Er waren  genoeg unexpected reizen bij.

Geert: Je hebt elke stad een cadeautje gegeven van de vorige stad. Waar heb je dat idee gehaald?

Ine: Dat heb ik bedacht tijdens mijn eerste reis, naar Parijs. We hebben daar een gratis stadstoer gedaan en daar ben ik aan de praat geraakt met een Australiër. Ik heb hem mijn project uitgelegd en hem verteld dat ik nog een motief zocht, een rode draad. Hij vertelde me over geocaching, een heel leuk concept maar mij iets te ingewikkeld. Ik heb het dan herleid tot cadeautjes achterlaten op opvallende plaatsen. Het was ook een oefening in dingen achterlaten. Ik blijf me wel afvragen wat er met die spullen gebeurd is.

Geert: Een aantal van je reizen waren al op voorhand gepland. Was het moeilijk om de andere bestemmingen te kiezen?

Ine: Eigenlijk niet. Mijn reserveplan was gewoon steden met de auto te bezoeken. In België maar binnen de drie uur sta je ook in Nederland of Duitsland natuurlijk.

Geert: Oké, laat ons je reizen even kort overlopen. De eerste was Parijs met Margot. Je schreef dat je op voorhand slechte herinneringen had aan de vogels.

Ine: Nee, ik had één slechte herinnering aan de vogels. Tevens mijn enige herinnering aan Parijs. Er waren toen keiveel duiven die onze boterhammen kwamen pikken tijdens de picknick. Ik heb er geen probleem mee vogels te voeren maar mijn eten is wel mijn eten.

Geert: Hebben de vogels zich deze keer wel gedragen?

Ine: Nu heb ik de mussen gevoerd tijdens  de picknick, ik was daar tevreden mee. Parijs was een schone stad maar niet echt mijn type stad, een beetje saai en ouderwets.

Geert: En jouw type stad is jong en bruisend?

Ine: En edgy.

Geert: Je zoekt gewoon een nieuw Lummen?

Ine: Ja. (Roloogt.)

Geert: Is Leuven het nieuwe Lummen?

Ine: Nee.

Geert: Is Kessel-Lo het nieuwe Lummen?

Ine: Nee.

Geert: Wat doen we hier nog? Het tweede luik van je project voerde je naar Kortrijk. Is Kortrijk het nieuwe Lummen?

Ine: Nee. Kennelijk wordt Kortrijk in bepaalde kringen wel Het Kleine Parijs genoemd.

Geert: (Lacht heel erg hard. Maar echt hard. Gelijk iemand die drugs gerookt heeft.)

Sarah: Door de Kortrijkenaars?

Ine: Door de Kortrijkzanen.

Geert: De chi-chi-Kortrijkzanen.

Ine: Ik moet zeggen dat ik de beste hamburgers van mijn leven in Kortrijk heb gegeten in Paul’s Boutique. Alleen al daarvoor zou ik nog eens terug gaan.

Geert: Is de uitbater fan van de Beastie Boys?

Ine: Ik denk dat hij Paul heet maar het kan niet anders dan dat er een verband is. Die heeft in juni zijn uithangbord een tijdje veranderd in Paul’s Winkeltje naar aanleiding van dat gedoe met frituur Grand Place.

Geert: Vervolgens ben je met Ann naar Amsterdam geweest. Was je er nog nooit geweest of gewoon niet deze eeuw?

Ine: Ik ben er eens geweest met jou maar toen zijn we aan de randje gebleven en niet in de stad zelf geraakt.

Geert: Het zou me al verbaasd hebben. Zelfs een notoire non-toerist als ikzelf is al in Amsterdam geweest. Zelfs Randy Newman is daar ooit geweest. Na Amsterdam ben je met Sarah naar Rome geweest. Ook daar had je op voorhand slechte herinneringen aan.

Ine: Ik had gewoon een afkeer van Italië.

Geert: Dat kan niemand je kwalijk nemen natuurlijk.

Ine: In de film Roma van Federico Fellini zie je ook alleen maar een schreeuwerige hoop Italianen.

Geert: Er zijn mensen die van Genk hetzelfde zeggen. Verder nog iets te melden over Rome?

Ine: Het gezelschap was goed.

Sarah: (Bloost.)

Ine: En ik ben keihard gevallen. Best verwonderlijk. Ik ben keihard op mijn knieën gevallen. De stenen waren glad en ik was moe en ongecoördineerd.

Sarah: Er hing ook veel stof in de lucht.

Ine: Het was de best voorbereide reis van het jaar.

Geert: Kwam dat door Sarah of door Rome?

Ine: We hadden de voorbereidingen zowat verdeeld. Dit was voor mij echt een reis, de anderen waren meer een uitstapje. Sarah had de toeristische dingen voorbereid en ik de cafeetjes en de avondactiviteiten.

Geert: Wat is net het verschil tussen een reis en een uitstapje?

Ine: Uit een reis wil ik het maximum halen. Een reis is meestal ook langer.

Sarah: Mijn topherinnering is het wijncafé.

Ine: En de eerste avond toen het nog mooi weer was. Je kan daar in nachtwinkels wijn kopen en ze doen die voor u open en ge krijgt wat bekers mee en ge kunt dat aan de fontein opdrinken. De flikken staan erbij en kijken ernaar. Niemand komt klagen over nachtlawaai en als ge twee meisjes zijn dan komen er mannen op af. Omdat ik weinig verwachtingen had van Rome is dat supergoed meegevallen. Alles is daar groter dan ik ze mij had voorgesteld: de Trevifontein, het Colosseum, …

Geert: Daarna ging het naar die andere hoofdstad van het Romeinse Rijk: Byzantium alias Constantinopel alias Istanbul.

Ine: In Istanbul ken ik Gijs en ik wilde eerst alleen gaan als oefening in alleen zijn. Toen vertelde ik mijn reisplan aan Lieselotte, een studievriendin van en toen wilde zij mee. Istanbul is mijn favoriete reis van het project. We hebben er een beetje van de relletjes meegemaakt.

Sarah: Nu hebben ze daar nog altijd problemen.

Ine: Het schijnt.

Sarah: Zo blijft Gijs bezig.

Geert: Vervolgens ben je naar Rotterdam en Utrecht gegaan maar alleen Utrecht telt mee of zoiets?

Ine: Ik heb gewoon een van de twee uitgekozen. Overdag waren we in Utrecht, ’s avonds in Rotterdam.

Geert: Wie was er mee?

Ine: Sven. In Utrecht presenteerde een vriend van hem, Jeroen zijn afstudeerproject. Sven heeft zelf geen auto dus heb ik chauffeur gespeeld.

Geert: Waaruit bestond het afstudeerproject net?

Ine: Jeroen heeft productdesign gestudeerd maar hij is veel artistieker dan dat. Hij had op straat gevonden voorwerpen verzameld en de eigenaars ervan hun verhaal laten vertellen. Dan zat je op een oude zetel en kon je met de koptelefoon luisteren naar wat die mensen daarover te zeggen hadden.

Geert: Ben je met diezelfde Sven naar Aalst geweest?

Ine: Nee, dat was een andere Sven. De twee Svennen zijn allebei ex-collega’s van me en ze zijn allebei designer. De ene is van Aalst, de andere van Landen.

Geert: In Aalst heb je vooral gefeest.

Ine: En mij zat gedronken. Er wordt blijkbaar nu nog in Aalsterse cafés gevraagd wanneer ik nog eens terugkom.

Geert: Heb je ook een saucisse gekregen van Charles Woeste?

Ine: Nee, ik heb wel het geboortehuis van priester Daens gezien én de Kapellekesbaan.

Geert: Dan ben je naar Brighton geweest als neventripje van je jaarlijkse uitstap naar Londen.

Ine: Dat was met Sven, de Sven van Rotterdam en Utrecht. Plus nog twee andere mooie jongens: Nate en Christof.

Geert: Was Brighton alles wat Bloc Party u beloofd heeft?

Ine: Nee. Het was daar slecht weer dus ik heb niet in de zee kunnen spelen. Dat strand is eigenlijk een hoop keien, niet aangenaam om te zijn. Dat is daar allemaal kermisvolk. Nick Cave woont daar en hij schijnt wel eens met zijn kinderen gespot te worden op de kermis. Wel heel cool: er staat een Indisch paleis in Brighton: the Royal Pavilion, gewoon omdat George IV dat chique vond. Dat is nu een museum met van alles. Jeff Koons, mummies, opgezette dieren, poppenkastpoppen, designstoelen.

Geert: Next up, Porto met Kathleen. Daar weet ik weinig over want rond Brighton werd je nalatig in je bloggen.

Ine: Kathleen wilde een paar dagen naar de zon, ik wilde naar een stad, Porto was het compromis.

Geert: Heb je veel zon gehad?

Ine: Ja, ze hadden nochtans anders voorspeld. In België was het toen dertig graden, daar was het zeventien graden voor we vertrokken en ze hadden regen voorspeld. Dus ik had truien meegenomen. Uiteindelijk zijn we daar nog in de Zara t-shirts gaan kopen en hebben we in de zee gezwommen. Dat was wel koud, niet zo fijn. We zijn vijf dagen in Porto geweest, dat was genoeg om de hele stad drie keer te zien. Op de duur kende ik er zelfs de weg, dat overkomt mij niet zo vaak. En we hebben er natuurlijk veel cocktails gedronken, allemaal met porto: porto-tonic, caipi porto … We hebben een rondleiding gedaan in zo’n portohuis. Je moet daar niet veel voor betalen en aan het einde krijg je twee glazen porto. Meer kunt ge niet willen. Wel interessant om te weten: porto is wijn die wordt gemaakt van wijn. Ze leggen wijn in tonnen, doen daar alcohol en suiker bij. Porto telt ook niet als sterke drank.

Sarah: Dat is niet straf genoeg.

Ine: Ik wist dat niet op voorhand. Ik dacht dat porto gewoon wijn was van hele dikke, zoete druiven.

Geert: Vervolgens ben je met Katrien naar Keulen gegaan.

Ine: Dat was één van die uitstapjes die ik had gezocht op een redelijke rijafstand. Ik had veel goeds gehoord over Keulen maar het is toch een beetje tegengevallen. Het is meer een shoppingstad.

Geert: Gelijk Genk?

Ine: Ik wist dat je dat ging zeggen. We hebben daar een mooie wandeling gemaakt en lekker gegeten. De dom is heel indrukwekkend maar wel boosaardig. Als het een film was, zou daar de slechterik wonen.

Geert: Ben je lang in Keulen geweest?

Ine: Een dag en ’s avonds zijn we naar Genk gereden.

Geert: Vervolgens Milaan met de andere Katrien.

Ine: Die zat daar voor haar werk.

Geert: Hoe lang juist?

Ine: Drie maanden. Ik heb dus alleen gereisd. Normaal had ik maar één uur moeten vliegen maar het is een vlucht van zes uur geworden. Ik kan daar niet goed tegen: zes uur niet communiceren met iemand.

Sarah: Waren er geen medepassagiers?

Ine: Ik wil de mensen niet lastigvallen, ik wil niet praten om te praten.

Geert: Was het verder tofkens in Milaan?

Ine: Ja! De dom van Milaan lijkt op een berg sneeuw. Veel mooier dan de dom van Keulen.

Geert: Jullie hebben er kunst bezocht als ik het mij goed herinner.

Ine: We zijn naar een tentoonstelling geweest over robots in WOW, een stripverhalenmuseum. Je loopt toch heel anders door een stad als je een local – zelfs een tijdelijke local – bij je hebt. Katrien wist waar het goede eten was. Ik heb ook een avond zelf gekookt. Katriens Italiaanse huisgenoot heeft meegegeten.

Geert: Vond hij het lekker?

Ine: Hij zei alleszins dat hij het lekker vond.

Geert: Tot slot: Doornik.

Ine: Een dagtrip met mijn drie beste vriendinnen: Liesbeth, Katrien en Lien.

Geert: Nog inderhaast gepland om de twaalf rond te krijgen?

Ine: Nee, het was wel moeilijk om te plannen met drie mensen. Katrien was eerder in Doornik dan wij. Ze had al een plannetje gehaald en wist alle monumenten al zijn. Maar alle monumenten stonden in de steigers. De kerk waren ze helemaal aan het restaureren.

Geert: Doornik had een off day.

Ine: Maar het is altijd gezellig als je je vrienden bij je hebt.

Geert: Tot zover ons overzicht. Laat ons even nabespreken. Je hebt geblogd over je reizen maar dat was toch een beetje moeilijk.

Ine: Ik ga dit jaar proberen mijn leven te beteren.

Geert: Je wist toch al op voorhand dat schrijven je relatief moeilijk viel?

Ine: Het is eerder dat ik het echt niet graag doe. Ik zie zoveel slechte blogs en daar wil ik er niet eentje van zijn.

Geert: Is er geen app die dat in jouw plaats kan doen?

Ine: Ik had een liedje kunnen maken over elke stad.

Geert: In de blogstukken die je wel hebt geschreven, komt een paar keer de overweging terug: is dit een stad waar ik zou kunnen wonen of niet. Was dat een serieuze overweging?

Ine: Ik denk niet dat ik snel zal verhuizen. Eerder omgekeerd, ik zou een aantal cafés, restaurants en straten die ik heb bezocht naar hier willen halen.

Sarah: Of iedereen van hier mee naar daar nemen?

Ine: En mijn werk en zo.

Geert: Dan noemen we het gewoon gedachte-experimentje.

Ine: Alsof je een man op tv ziet en denkt dat je daar mee wil trouwen. Daar wil je ook niet echt mee trouwen.

Geert: Het kan niet anders of jij bent dankzij je project een ervaringsexpert geworden in reizen en wat daar mee samen hangt. Zeg ons eens: welke zijn de goede en slechte reisgidsen.

Ine: Voor de meeste steden heb ik zo’n 100%-reisgids gebruikt. Dat wordt gemaakt door mensen van mijn leeftijd, vaak expats die al een tijdje in de stad in kwestie wonen. Alleen van Londen was die gids niet zo goed.

Sarah: Ik vind de kaartjes bij die gidsen wel niet zo goed.

Geert: Een oude  keukentegelspreuk zegt: “Die thuis ‘t geluk niet vindt. Hij zal het nergens vinden.”

Ine: Ik ben zeker niet mijn geluk elders gaan zoeken. Ik wilde gewoon iets zots doen en daar een verhaaltje over vertellen.

Geert: In de hoop dat er een sukkel luistert en het voor je uittypt?

Ine: Ja.

Geert: Waarvan akte. In je foto’s ging veel aandacht naar streetart. Ben jij stiekem een hipster, Ine?

Ine: Ik weet het eigenlijk niet. Ik vond dat het sjiekste in steden waar je het niet verwacht. Rome en Parijs zijn geen steden die ik echt associeer met moderne kunst. Terwijl in Berlijn en Londen kun je echt streetarttours doen.

Geert: Een ander motief in je foto’s is voedsel. Ben jij stiekem een foodie, Ine?

Sarah: Laat anders het stiekem maar weg.

Ine: Nieuw voedsel ontdekken of iets eten dat ik thuis niet heb, maakt mijn reis wel goed. Of een restaurant ontdekken waar het eten speciaal is en ze wat moeite doen.

Geert: Het gaat natuurlijk hand in hand met alcohol. Ben jij stiekem een alcoholiste, Ine?

Ine: Dat valt wel mee. Ik ben maar op twee reizen zat geweest: Parijs en Aalst. Zal wel aan het gezelschap gelegen hebben.

Sarah: Je bent een sociale drinker.

Ine: Ik denk het.

Geert: Voor 2014 heb je een nieuw project: je gaat de werken van barmhartigheid heruitvinden. Dat zijn er maar zeven tegenover twaalf reizen, een geval van luiheid?

Ine: Ik dacht als achtste werk voor drie van mijn vriendinnen een lief te vinden. Dat gaat handen vol werk zijn.

Geert: Je gaat ook nog een volledige maand naar Australië. Mag ik Unexpected Journeys als de opwarming daarvoor beschouwen?

Ine: Misschien wel. Nu ga ik meer dan twintig uur alleen op een vliegtuig zitten.

Geert: De laatste en allerbelangrijkste vraag: ga je voorzichtig zijn in Australië?

Ine: Natuurlijk.

Geert: Oef.

image

Foto vanonder: Sarah. Foto vanboven: bewerkt door Wim.

ilovecharts:

He’s got the whole world in his hands

ilovecharts:

He’s got the whole world in his hands

het laatste cadeautje: van Milaan naar Doornik.

het laatste cadeautje: van Milaan naar Doornik.

Tags: project 2013